Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

To τέλος του… μέλλοντος! (χρονογράφημα)

23.09.2017 09:35
Σχολιάστε πρώτοι!

O Νο 37.478 GR, κοντοστάθηκε, με τα πόδια του βαριά σαν μολύβια, για να πάρει μια ανάσα. 

Η αστροναυτική στολή του, ήταν ασήκωτη και η ζέστη στο κορμί  του, ανυπόφορη. Για κάθε δέκα  δρασκελιές, έξω από τα καταφύγιά του, στη μολυσμένη γη και ατμόσφαιρα, έφτυνε κυριολεκτικά αίμα. Μέχρι να έρθει επιτέλους η σειρά του, να αναχωρήσει για τον εξωπλανήτη ΧΧΧ. Εξωπλανήτη απάγκιο των γήινων, που η ΝΑΣΑ κρατούσε επτασφράγιστο μυστικό. Αν και κάτι του έλεγε, πως οι πρώτοι τυχεροί της γης και στο βαθμό που δεν ήταν ήδη άποικοί του, ήταν στη χειρότερη περίπτωση, στο δρόμο για αυτόν. 

Αγνάντεψε το πυρηνικό του καταφύγιο και αναθάρρησε. Μια ανάσα ακόμα και έφτανε. Σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό, μακαρίζοντας την τύχη του που πρόλαβε και το έχτισε. Στις εποχές ντε, που όλοι οι υπόλοιποι γείτονες -νεκροί από τη ραδιενέργεια εδώ και καιρό- τον κορόιδευαν.

Μα ο ίδιος, είχε πάρει έγκαιρα τα μηνύματά του: Η διεθνής κοινότητα, είχε επιταχύνει τελευταία, την κατασκευή πολλών πρόσθετων θαλάμων στην "κιβωτό των σπόρων". Μέσα στα έγκατα της γης, σε κάποιο Νορβηγικό φιόρδ. Για να μετακομίσουν από εκεί, οι μετανάστες του σύμπαντος κόσμου και το σύνολο της γήινης χλωρίδας. Αργότερα αυτή. Μόλις διαμόρφωναν και το κατάλληλο περιβάλλον, στον εξωπλανήτη ΧΧΧ, όπου θα κατέληγε η γήινη ανθρωπότητα.. Μετά από μια πρώτη στάση στον πλανήτη Άρη. 

Εκεί όπου είχε ανακαλυφθεί και αξιοποιηθεί πλέον και το νερό. Από την άλλη, κάμποσα χρόνια νωρίτερα, οι πιο διάσημοι εν ζωή νομπελίστες επιστήμονες, αναγκάστηκαν να γίνουν δότες σπέρματος και ωαρίων στις σχετικές τράπεζες. Τα οποία γονιμοποιήθηκαν και καταψύχτηκαν. Για να μεταφερθεί η συνέχεια της ζωής των ανθρώπινων όντων, σε δοκιμαστικούς σωλήνες. Και είτε θα αποψύχονταν καθ΄ οδόν στην Οδύσσεια του διαστήματος, αποτελώντας την πρώτη γενιά των γεννημένων στο διάστημα … «μεσανθρώπων» -σε συνάρτηση πάντα με τη διάρκεια του ταξιδιού- είτε και θα χρησιμοποιούνταν σαν κιβωτοί ζωής. Με απόψυξη στον τελικό προορισμό τους. 

Αυτή η σπουδή, σε συνδυασμό με το πύκνωμα των επανδρωμένων διαστημικών αποστολών σε άγνωστους στο ευρύ κοινό πλανήτες, άλλων κοντινών ηλιακών συστημάτων πλέον και πολλά χρόνια πριν, τον υποψίασε με την ώρα του. Απανωτές αποστολές, πολύ πριν την τεράστια πυρηνική έκρηξη, στο πυρηνικό εργοστάσιο της πόλης Αλλαχού της Ανατολικής Ασίας. Από έναν… μετεωρίτη. 

Οι Αμερικάνοι τουλάχιστον, επιεικώς κάτι τέτοιο το περίμεναν. Αν δεν το προκάλεσαν δηλαδή... Επηρεάζοντας σύμφωνα και με κάποιους «υποψιασμένους» κατά μερικές μοίρες και την τροχιά του μετεωρίτη, από τα βάθη του διαστήματος. Και την μοίρα της πόλης Αλλαχού.

Ο Νο 37.478 GR, είχε προβλέψει να εξασφαλίσει και το τρεχούμενο νερό του. Θεμελιώνοντας το καταφύγιό του, πάνω σε μια πηγή. Που ανάβλυζε το νερό της, από τα έγκατα του βουνού. Και έτσι, δεν αναγκαζόταν να δίνει μισή πλάκα χρυσού, για κάθε μπιτόνι καθαρού νερού στους μαυραγορίτες.

Με το που εκδηλώθηκε πριν από έξι μήνες το πυρηνικό ατύχημα, οι πόλεις της υδρογείου ερήμωσαν. Οι …χρεοκοπημένες κυβερνήσεις των G20 του πλανήτη, με τα κλεμμένα λεφτά από τους … πάμφτωχους της οικουμένης, μέσα σε 24 ώρες, είχαν ήδη μετακομίσει στους διαστημικούς σταθμούς. Μόνο που εκεί, έπρεπε όλοι να εργάζονται. Και όσοι δεν εργάζονταν... απορρίπτονταν από τους διαστημικούς σταθμούς, συνοπτικά στο κενό. Αργοπεθαίνοντας. 

Γι αυτό και ο ίδιος, έπρεπε να διατηρείται σε άριστη φυσική κατάσταση. Για εργασία. Βγαίνοντας μια φορά την ημέρα τουλάχιστον, από το καταφύγιό του. Προκειμένου να γυμναστεί. Οι τίμια… φτωχές κυβερνήσεις της γης, βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στα πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Προκειμένου ωστόσο να χωρέσουν περισσότεροι σ΄ αυτά, εκτόξευσαν το …περιττό τους βάρος- τις πυρηνικές κεφαλές τους, έτσι με μια ματιά- στη θάλασσα. Μολύνοντας την, δέκα φορές γρηγορότερα απ΄ όσο τη στεριά. 

Με τις πρώτες τερατογενέσεις, να εμφανίζονται στα θαλάσσια όντα άμεσα. 

Ακόμα και οι πιο πεινασμένοι και οι εντελώς καταδικασμένοι της γης, παρατούσαν τα ψάρια που ψάρευαν στις ακρογιαλιές.

Οι κυβερνήσεις των υπολοίπων κατασχεμένων...G320 κυβερνήσεων, από τους πτωχευμένους πλούσιους στοιβάχτηκαν στα συμβατικά υποβρύχια. Εξασφαλίζοντας τη ζωή τους, για μερικούς μήνες απλά. Μαζί με τη ζωή τους ωστόσο και μια απέλπιδα για πολλούς ελπίδα μιας μετακόμισης. 

Ενώ οι απλοί πολίτες, φόρτωσαν οικογένειες και υπάρχοντα στα αυτοκίνητά τους, τραβώντας δυτικά. Μόνο που τραβώντας συνέχεια κατά τα.. δυτικά, ξαναβρίσκεσαι κάποτε, αμανάτι στα ανατολικά. Θεωρητικά και πρακτικά.

Το έλεγχο της γης, τον είχαν παρατήσει οι κυβερνήσεις, στα τηλεοπτικά κανάλια. Τα οποία είτε έβγαζαν σήμα δορυφορικά για pc και μόνο, από διαστημικές εξέδρες, είτε και κάποια, μετακόμισαν στα πυρηνικά καταφύγια.

Έχοντας σπανιότατα και μια φυσιολογική ροή στο πρόγραμμά τους. Ενημερώνοντας συνήθως τους χρήστες... με απανωτά έκτακτα δελτία. Σε απευθείας συνδέσεις με τη ΝΑΣΑ.

Πιο μισητό αλλά ταυτόχρονα και πιο συμπαθητικό λογότυπο, από το λογότυπο της ΝΑΣΑ, δεν ξαναπέρασε στην ιστορία της ανθρωπότητας.

O Νο 37.478 GR, σκέφτηκε προληπτικά και ελληνικά. Ρίσκαρε και κέρδισε. Με το που εγκαταλείφθηκε η Αθήνα και όλοι τους έπαιρναν δρόμο για τα... δυτικά, πήρε τη νταλίκα του κουμπάρου του μαζί με το «κλάρκ» του, φορτώνοντας από τα θησαυροφυλάκια της τράπεζας της Ελλάδος, όλα σχεδόν τα αποθέματα του χρυσού. 

Μόλις λοιπόν υπέβαλε την αίτηση μετακόμισης στη ΝΑΣΑ και τους έδειξε και από την κάμερα τις ράβδους του χρυσού πίσω του, ώ του θαύματος: Κληρώθηκε και για μετανάστευση. Με αριθμό επετηρίδας: 37.478 GR. Μαζί με άλλους καμιά πενηνταριά έλληνες όλους και όλους. Επιστήμονες οι μισοί και εφοπλιστές οι υπόλοιποι.

Ήθελε ακόμα 18 κοπιαστικά μέτρα, μέχρι να φτάσει στο σπίτι του και μια ξαφνική όξινη βροχή, άρχισε να πέφτει. Από τους συν σαράντα βαθμούς Κελσίου και τον καύσωνα, στους μείον δέκα βαθμούς και το χιόνι. Τα χρειάστηκε. Έπρεπε να φτάσει στο σπίτι του. Για να μην αποκλειστεί. 

Σε δυο ώρες και έντεκα λεπτά εξάλλου, θα έπρεπε να εμφανιστεί στις κάμερες του υπολογιστή του, με τις ράβδους χρυσού από πίσω του. Ειδάλλως, θα διαγραφόταν χωρίς δεύτερη ευκαιρία από τις λίστες της μετανάστευσης. Έσφιξε τα δόντια του και σε κάποια στιγμή επιτέλους, τα κατάφερε και μπήκε στην ασφάλεια του σπιτιού του.

Πήγε κατευθείαν στο θάλαμο πρόπλυσης και άνοιξε τις στρόφιγγες με το απολυμαντικό χημικό υγρό, μπαίνοντας κάτω από μια ντουζίνα ντουζιέρες.

Ξέπλυνε με σχολαστικότητα το σκάφανδρό του, για είκοσι λεπτά της ώρας και ξανακατέβασε τους διακόπτες. Έβγαλε με προσοχή τη στολή του, όπως και τα ρούχα που φορούσε κατάσαρκα, περνώντας τσίτσιδος στον κυρίως απολυμαντήρα.

Σφράγισε τα ρούχα που φορούσε σε ένα μεταλλικό κουτί και τα έβαλε σε μια σακούλα. Ξέπλυνε σχολαστικά, γδέρνοντας σχεδόν το κορμί του, με πολλή υπομονή για άλλα 20 λεπτά. 

Στήθηκε κάτω από τους μετρητές της ραδιενέργειας και εκείνοι έδειξαν το ποθούμενο: μηδενικές συγκεντρώσεις στροντίου και φυσιολογικά επίπεδα μπεκερέλ. 

Τα ρούχα του όμως κάτι έδειξαν. Τα πήρε όπως ήταν και τα πέταξε στον κλίβανο. Μα και αυτά τα ρημάδια τα ρούχα του, όλο και λιγόστευαν…

Ανοίγοντας και κλείνοντας μια σειρά από μπουκαπόρτες πίσω του, πέρασε κάποτε και στα ενδότερα. Από την κεντρική κονσόλα του κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης, σιγουρεύτηκε πως οι μπουκαπόρτες πίσω του, ήταν ερμητικά κλεισμένες. 

Άνοιξε τους ιονιστές του αέρα στο φουλ. Αλλά αυτοί, μόλις και μετά βίας λειτουργούσαν. Από υποχρέωση θαρρείς. Διάολε. Η ξαφνική συννεφιά, και η όξινη βροχή, δεν επέτρεψαν στα φωτοβολταϊκά της ταράτσας, να φορτώσουν το σπίτι με ενέργεια. Αυτό του μάρανε τώρα…

Ανέβηκε στη γυάλινη σοφίτα του καταφυγίου για την καθημερινή επόπτευσή του και όπλισε τα έξι ηλεκτρονικά του τηλεσκόπια. Που ήταν προσανατολισμένα κατά ζεύγη: στη θάλασσα, την πόλη και τον κάμπο. Η ίδια απογοητευτική εικόνα με τη χθεσινή, την προχθεσινή, την αυριανή και τη μεθαυριανή:

Στην πόλη, κυκλοφορούσαν μόνο οι μολυσμένοι φτωχοί και οι τελεσίδικα καταδικασμένοι. Κάμποσοι παραιτήθηκαν από τη ζωή και σήμερα.

Κατά μια ειρωνική σύμπτωση πάντως, οι πιο ανθεκτικοί άνθρωποι στην νέα καταστροφή, ήταν εκείνοι που είχαν επιβιώσει από προηγούμενα πυρηνικά ατυχήματα. Κατακλύζοντας ως ομογενείς, σε ανύποπτους χρόνους και την Ελλάδα.

Οι διαβάτες της Αθήνας, που κατέκλυζαν τις τηλεοράσεις με τις κάμερες της Τροχαίας σε διαρκή σύνδεση με τα ντόπια κανάλια, έπαιρναν με άνεση, από τα πολλαπλώς συλημένα καταστήματα και τις βιτρίνες τους, ότι τους έλειπε. Με τα πάντα μολυσμένα και σφραγισμένα πάνω τους, με μια ανεξίτηλη ημερομηνία λήξεως: Του ίδιου πλέον του καταναλωτή και του χρήστη τους.

Άλλαξε τηλεσκόπιο και κοίταξε στα λιβάδια. Η όξινη βροχή, θανάτωνε γοργά τις δενδροστοιχίες αφήνοντας στη θέση των καταπράσινων δέντρων, αποξηραμένα κιτρινόμαυρα κουφάρια, μιας αλλοτινής ζωής

Μα ένα δέντρο, στεκόταν εκεί, αγέρωχο σαν τον περιγελούσε. 

Κάπου πιο πέρα, διέκρινε και ένα σήμα μέσα σε μια συστάδα δέντρων: Σε S.O.S. έφερνε κάπως. "Διάβολε" μουρμούρισε. "Ποιός έχει όρεξη για αστεία τέτοια ώρα;" Εστίασε καλύτερα το τηλεσκόπιο και είδε τρία δέντρα σε διαφορετικά βάθη του ορίζοντα, να επιμένουν στρεβλωμένα στο S.O.S τους. Τα δυο ακρινά κακοφόρμισαν σε σχήμα «S» και το μεσαίο έμοιαζε σαν ένα κεφάλι, βγαλμένο θαρρείς από κάποια σημειολογική αφίσα του… Αλτσχάιμερ. Με το μισό κάτω δέντρο να έχει κάποια φύλλα ακόμα και το υπόλοιπο πάνω μισό, να έχει φυλλορροήσει εντελώς.

Έμεινε για κάμποση ώρα μετέωρος. Αυτό άραγε πραγματικά το έβλεπε, ή μήπως το φανταζόταν; Πήγε στα τηλεσκόπια, που στόχευαν στη θάλασσα για να αλλάξει παραστάσεις.

H κρούστα από το πετρέλαιο της διαρροής του ανεξέλεγκτου αγωγού στη θάλασσα, πηγαινοερχόταν σαδιστικά. Περικυκλώνοντας σε κάθε περιφορά της τα βράχια και περνώντας, ένα ακόμα χέρι πίσσας στους κορμοράνους που ανήμποροι- ή και εντελώς ανόρεχτοι- να επιβιώσουν, είχαν προ πολλού παραιτηθεί, από την προσπάθεια, περιμένοντας στωικά το λυτρωτικό τους τέλος.

Οι απελπισμένοι- για να εξασφαλίσουν το φαί μιας ακόμα μέρας- καθάριζαν το πετρέλαιο από το λιμάνι. Για να προσεγγίσουν τα υποβρύχια και να παραλάβουν όσους είχαν... κληρωθεί να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες.

"Με τον άλφα ή βήτα τρόπο, πεθαμένοι υπό… αναστολή ήμασταν. Πολύ πριν μας βρει το κακό, με το πυρηνικό ατύχημα στην πόλη Αλλαχού" σκέφτηκε ο Νο 37.478 GR, μ΄ έναν κόμπο να σφίγγει στο στομάχι του. 

Έκλεισε τα τηλεσκόπια και συνδέθηκε με το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης με τον κουμπάρο του, για να ανταλλάξουν καμιά κουβέντα. Μα βλέποντας τον βαφτισιμιό του με τον αγαπημένο του σκύλο τον Ρούντι να προσεύχονται, βούρκωσε. Εγκαταλείποντας την προσπάθεια. 

Το pc του άρχισε να αναβοσβήνει: Πλησίασε και δυνάμωσε την ένταση: 

Μια έκτακτη είδηση τον αποτελείωσε: «Τετέλεσται.» ψιθύρισε στο άκουσμά της. Στην πόλη Αλλαχού, άρχισαν να εκρήγνυνται και οι υπόλοιποι πυρηνικοί αντιδραστήρες. Δώδεκα ακόμα μηχανές ακαριαίου ολέθρου.

Άλλαξε κανάλι μην αντέχοντας άλλο, αυτό το πογκρόμ του θανάτου.

Παντού τα ίδια σκατά. Μα άκουσε και κάποια καλά νέα: Οι θάνατοι -από αυτοκτονία οι περισσότεροι-από το προηγούμενο report της ΝΑΣΑ -των υπό μετανάστευση κατοίκων της επετηρίδας - ξεπερνούσαν τις τετρακόσιες ψυχές για σήμερα. Έξοχα. Όλο και λιγόστευαν τα εμπόδια μπροστά του…

Με τη μόλυνση να έχει αγκαλιάσει όλο τον πλανήτη γη φτάνοντας τους πόλους. Από την άλλη όμως και με το λιώσιμο όλων των πάγων ερχόταν πιο γρήγορα και το τελειωτικό χτύπημα.

Ξαφνικά ένιωσε την ανάγκη να προσευχηθεί. Πήρε ένα ιερό βιβλίο από το καντήλι του και το άνοιξε. Και όσο περισσότερο το διάβαζε και χανόταν μέσα στις παραβολές, άλλο τόσο γαλήνευε, γαλήνευε, γαλήνευε. 

Σηκώθηκε και άνοιξε το ψυγείο. Με το μάτι του να γυαλίζει, αποφάσισε και κατανάλωσε τόσες ποσότητες σπιρουλίνας... παγωτού... και φρούτου... όσες θα κατανάλωνε σε κανονικές συνθήκες, σε δέκα ολόκληρες μέρες. 

Πακετάρισε όλα τα υπόλοιπα τρόφιμα του ψυγείου σε αεροστεγείς, μεταλλικές συσκευασίες και ξαναφορώντας τα σκάφανδρα και τα οξυγόνα του, έβαλε μπροστά το αυτοκίνητό του. Τραβώντας γραμμή για το σπίτι του κουμπάρου του. Στο διάολο και τα τριάντα κυβικά εκατοστά της βενζίνης στη χάρη του. 

Στο δρόμο, τραβούσε φωτογραφίες με την ψηφιακή του μηχανή. Λουλουδάκια με σατανική όψη. Ζώα εντελώς τρελαμένα. Ζώα τερατόμορφα. Ζώα κακάσχημα και μεταλλαγμένα. Και στοργικές μάνες βάτραχοι, που προσπαθούσαν να κρατήσουν τα μωρά τους έξω από το μολυσμένο νερό. Με τις ίδιες τις μάνες, να καταποντίζονται αργά στο θάνατο… 

Έφτασε απροειδοποίητα στο σπίτι του κουμπάρου του και χτύπησε το κουδούνι. Ο κουμπάρος του έλειπε στις ασκήσεις της αντιβαρύτητας. Μίλησε με την κουμπάρα του από την θυροτηλεόραση και της εξήγησε πως τους έφερε κάποια τρόφιμα που... του περίσσευαν. Όσο την περίμενε να αρματωθεί και εκείνη με τη στολή της, σκάλισε λιγάκι τον κήπο.

Αίφνης, του ήρθε μια τρελή επιθυμία να φάει μια πατάτα. Της φύσης. Και δεν νοιαζόταν για τίποτε πια. Μόλις την ξέθαψε την κοίταξε για κάμποση ώρα. Ερωτικά σχεδόν. Είχε αποκτήσει μια ανθρώπινη μορφή τερατογένεσης και αυτή η ρουφιάνα. 

Χαμογέλασε πικρά. Και ύστερα άρχισε να γελάει υστερικά. Έβγαλε με ήρεμες κινήσεις το κράνος από το σκάφανδρό του και ρούφηξε τους ζουμερούς χυμούς της πατάτας. Ακόμα και το χώμα τριγύρω από τον βολβό, ήταν νόστιμο πανάθεμά το... 

Πάνω στην ώρα, εμφανίστηκε στην πόρτα και η κουμπάρα του. Με το που τον αντίκρισε σ΄αυτή την κατάσταση, έκανε γρήγορα πολλά βήματα πίσω και κλειδαμπάρωσε την πόρτα. Εκείνος, άφησε τα τρόφιμα στην είσοδο και ξαναπήρε το δρόμο της επιστροφής. Ξεσκούφωτος και χωρίς προφυλάξεις πλέον.

Με τη φωτογραφική του μηχανή συνέχισε να απαθανατίζει σκηνές. 

Σκηνές περίεργες. Σκηνές αμήχανες. Σκηνές ανέμελες. Σκηνές τραγικές. 

Τράβηξε γραμμή για το... πάρκο της στερνής στιγμής της ανθρωπότητας. Όπου έβγαλε και παράτησε, ολόκληρη τη στολή του. Μπας και τη χρειαζόταν κάποιος άλλος, μετά απ΄ αυτόν. Ήταν ώρα για ένα μπανάκι. Στο ποτάμι. Εκεί που έκανε μπάνιο κάποτε και ο παππούς του. Ξεβράκωτος... 

Τραβώντας κατά εκεί, δεν μπόρεσε να μη χαμογελάσει, με ένα αναρχικό σύνθημα του παλιού καλού καιρού, γραμμένο σ΄ ένα καπέλο, που ήταν μπηγμένο πάνω σε έναν πάσαλο ενός μποστανιού: «Κουφάλα τραπεζίτη, δεν πεθάναμε ούτε σήμερα.»

Μπήκε στο μποστάνι κόβοντας το τελευταίο καρπούζι. Δυσκολεύτηκε να καταλάβει, αν το τετραγωνισμένο σχήμα του καρπουζιού, ήταν επηρεασμένο μόνο από την τελευταία μόλυνση, ή αν οι προηγούμενες ανθρώπινες γενετικές παρεμβάσεις, τον είχαν μπασταρδέψει και αυτό, πολύ πριν τη μόλυνση της πόλης Αλλαχού. 

Μα θυμήθηκε και τα καρπούζια του σούπερ μάρκετ, που τα τετραγώνισαν οι παραγωγοί, για καλύτερο φόρτωμα στα κοντέινερς και γέλασε υστερικά. 

Τώρα πια δεν τον ένοιαζε το παραμικρό. Είχε αποφασίσει πλέον συνειδητά, την λύτρωση του, μέσα στον αλυτρωτισμό του. Χτύπησε με δύναμη το καρπούζι σε μια πέτρα και έχωσε το κεφάλι του μέσα στην κατακόκκινη καρδιά του. Το καρπούζι ζεματούσε, μα παρ΄όλα αυτά, ήταν πεντανόστιμο. 

Κάποιες ανέμελες γυναικείες φωνές, που όλο και δυνάμωναν τον αφύπνισαν. Δεν ήταν μόνος τελικά. Σηκώθηκε και τράβηξε κατά την συστάδα των δέντρων, που ακόμα αντιστεκόταν την όξινη βροχή. Και από κάποιο άνοιγμα του βράχου, είδε καμιά δεκαριά ανέμελες νύμφες-βγαλμένες από την μυθολογία θαρρείς- να χαριεντίζονται και να παίζουν στην άκρη του ποταμιού. 

Ελάχιστα τον ενδιέφερε πια, αν αυτό συνέβαινε στην πραγματικότητα ή αν απλά το φαντασιωνόταν. Έγινε ένα μαζί τους και αφέθηκε στον έρωτά τους. Ύστερα από κάμποσες ώρες, σηκώθηκε αμίλητος και ξανατράβηξε το μοναχικό του δρόμο. Μην έχοντας πια πού να πάει…

Φτάνοντας στο χερσοχώραφο όπου είχε παρατήσει το αυτοκίνητό του, έβγαλε και το lap-top και το πήρε κοντά του, τραβώντας για την ακροποταμιά. Όπου και απάγκιασε. Ανέβασε όλες τις φωτογραφίες που τράβηξε μέσα στη μέρα και τις αποθήκευσε σε ένα άλμπουμ με τίτλο: "Game over". 

Στη συνέχεια, μπήκε με ήρεμες κινήσεις στις λίστες αναμονής της NASA και συνειδητά, διέγραψε το όνομά του. Έπεσε στο ποτάμι και έκανε ένα μπάνιο. Εντελώς απελευθερωμένος και με την συνειδητοποίηση του θανάτου του λυτρωτική! «Οι κατσαρίδες είναι το μόνο είδος που θα επιβιώσει μετά καταστροφή του πλανήτη.» πρόβλεψαν οι επιστήμονες. Για τους…πολιτικούς το θεωρούσαν αυτονόητο! Πως θα μετανάστευαν για να καταστρέψουν και τους άλλους, παρθένους κόσμους…

Έβαλε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του και πήρε έναν υπνάκο βγαίνοντας. Ελπίζοντας και θέλοντας, να μη ξανα-ξυπνήσει. Για να ξυπνήσει ωστόσο, μερικές ώρες αργότερα. Με... παρέα. Μια καφέ αρκούδα… Που είχε βάλει τα μπροστινά της πόδια πίσω από το κεφάλι της, σαν άνθρωπος με… πονοκέφαλο, για να το στηρίξει.

Οι μελλοθάνατοι του πλανήτη γη, έκατσαν χωρίς να μιλάνε και απλά περίμεναν μονιασμένοι το τέλος τους.

Με τον έναν μελλοθάνατο, να ξέρει πώς και γιατί του προέκυψε αυτό το τέλος... Και με τον άλλο μελλοθάνατο, να μένει με μια τεράστια απορία, ζωγραφισμένη στα αθώα, τεράστια μάτια του…»

Παρατηρητής

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας