Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Βρε μπας κι έπαθα …ΣΥΡΙΖΑ; (χρονογράφημα)

25.11.2017 09:34
Σχολιάστε πρώτοι!

Και ξαφνικά, μέσα από μιας  νύχτας τα καμώματα,  αναστήθηκε μέσα μου ο  αστός! Όπως παλιά. Που με μια υπογραφή σε μια κάρτα ντε, είχα όλο τον κόσμο δικό μου! Επιβάτης στον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο βρέθηκα λέει. Χαμένος στα ταξίδια σώματος και ψυχής εξ… αδιαιρέτου! Κι όχι  μόνο στα ταξίδια  του νου αυτή τη φορά. Στις αχανείς ρωσικές στέπες! Με ένα παρεάκι απαράλλαχτο με το άλλο μισό μου,  που έβγαινε από τα απόσκια στο ξέφωτο  μέσα από τα όνειρα και τις φαντασιώσεις μου. 

 

Τσιμπήθηκα ξανα-τσιμπήθηκα μπας και  ονειρευόμουνα,  μα τελικά δεν ονειρευόμουνα! Έβγαλα με τρόπο από το λαπ-τοπ και το μόνιμα φορτωμένο  CD με το τραγούδι: «Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω»  και το άφησα να γλιστρήσει από  τα χαραμάδα του παράθυρο του κουπέ πίσω μου!   Τη θέση του ονείρου άλλωστε, την εκπόρθησε  πια  το βίωμα…

 

Βγήκαν και   τα πούρα και ντουμάνιασε ολόκληρο το βαγόνι. Δεν χρειάστηκε καν να κόψω το τσιγάρο κάνοντας οικονομίες,  για αυτό  το ταξίδι.  Ταξίδι απαράλλαχτο όνειρο ζωής! Που από κάποιο σημείο κι έπειτα, έγινε περίπου  τάμα!  Ένα άστρο που τρεμόπαιζε στο σούρουπο και που  όσο απλωνόταν το σκοτάδι,  έδειχνε όλο και πιο κυρίαρχο  στον ουρανό, με αξίωσε να είμαι ένας επιβάτης της ζωής πλέον! Και όχι ένας λαθρεπιβάτης. 

 

Άφησα κατά μέρος   τα ταξίδια του μυαλού στην  συγγραφική τους υπόσταση για να ευχαριστηθώ τα ταξίδια των κόπων μου. Κόπους που κανείς μέχρι τώρα δεν τους έδινε την ευκαιρία τους.  

 

Τι και αν το μυαλό μου τελούσε υπό κατάληψη; Τι κι αν,  ότι κι αν  αυτό γεννοβολούσε  το τρυγούσε  το κράτος με τις φορολογίες του;  Κουρσεύοντας  τα μισά; Γεροί να είμαστε να γράφουμε και να βοηθάμε και το κράτος. Κι ας περίσσευαν σε εμάς απλά και μόνο  τα  ψαροκόκαλα. Ψάρια δόξα το θεό,  στη θάλασσα υπάρχουν ατελείωτα! Οι γοργόνες μόνο ήταν ένα  είδος υπό εξαφάνιση. Μα εγώ τη δικιά μου την φυλούσα… Σε φωτογραφίες και στην καρδιά μου! 

Έντεκα  ολάκερες μέρες κρατούσε το ταξίδι από την Ευρωπαϊκή μεριά   της Ρωσίας μέχρι τα σύνορα με την Κίνα. Κι άμα θέλαμε και να το τερματίσουμε- που κατά πως έδειχνε ως τα τώρα  το θέλαμε-  θα καβατζάραμε  και στην Κίνα.   Ξεκινώντας  την εξερεύνηση κι αυτής της κομμουνιστικής -ντεμέκ- στο… θρήσκευμα, μα  εντελώς αλλοτριωμένης  από τα… χούγια των πολιτών της και ολότελα  μεταλλαγμένης πλέον σε καπιταλιστική χώρα. 

Οι ετικέτες επιτέλους, δεν έχουν και κάποια απολύτως  σημειολογία.  Στον οργασμό σκέψεων και παραστάσεων, θυμήθηκα  κι κείνον τον συνάδελφο τον  συγγραφέα.  Που τον κορόιδευα όταν έγραφε: «πως ότι  δε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!» Αφού   στατιστικά και  στη δική μου τη ζωή, ότι δεν με σκότωνε με άφηνε συνήθως… ανάπηρο. Δόξα το θεό έλεγα μέσα μου,  που το μυαλό μου  διατηρούσε  ακόμα  και στις πιο μαύρες  μου μέρες,  ζωντανούς τους  σφυγμούς του! 

 

Ο… έκπτωτος αστός του χθες, ξαναφορούσε αίφνης και σήμερα τις φορεσιές που συνήθισε  στα ραντεβού του με τη  ζωή παλιότερα! Τα μουντά χρώματα  του χθες, ξανάγιναν μαγικά και  φωτεινά. Ολόφωτα και ολόγιομα. Η γη απέξω κατά το ξημέρωμα, ανάσαινε σαν  υδρατμούς την νυχτερινή  πάχνη.   Το  καταπράσινο χορτάρι  ζωήρεψε   κι η φύση  σαν να με προκαλούσε να βγω  από το καβούκι μου  και να κυλιστώ πάνω του. Απολαμβάνοντάς την  μέχρι και το μεδούλι της.  

 

Τόσα στερημένα χρόνια πίσω έγιναν απλές αναμνήσεις  μιας  ζοφερής καθημερινότητας  που τις περνούσα με ένα στερεότυπο: Δεν πειράζει!  Μέχρι που τα «δεν πειράζει»  από κάποια  στιγμή και έπειτα, έγιναν «δεν πάει άλλο». Συμβιβάστηκα  μέσα μου στα εδώ και τώρα μου, πως δεν ήταν  και κακό, που στις μέρες της ευτυχίας, επέτρεπα  να περνούν  θολά μπροστά από τα μάτια μου και οι γεμάτες με στερητικά σύνδρομα μέρες του χθες. Αβίαστα λοιπόν ήρθαν κι οι  συγκρίσεις.

 

Στις μέρες της υπομονής το πρώτο που διαγράψαμε, ήταν οι  διακοπές! Ε και; Παρηγορηθήκαμε οι περισσότεροι τότε.  Θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε  και χωρίς αυτές. Συλλογιζόμουνα και  από τη μεριά μου. Σάμπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι,  όταν εγώ ο αστός τις χαιρόμουνα,  χωρίς διακοπές δεν την έβγαζαν; Νισάφι πια.

 

Η συνέχεια,  αποτύπωνε  ένα εκνευριστικό    το σημειωτόν  ζωής.  Μπας και μας προκύψουν  και τα χειρότερα δηλαδή. Ώσπου,   οι ίδιοι οι χθεσινοί εργοδότες μας, υποτίμησαν τις ίδιες  πάντα υπηρεσίες μας. Γιατί τάχα δεν έβγαιναν. Και γιατί  -κατά πως τα έλεγαν και  οι οικονομολόγοι στις τηλεοράσεις-  αφού δεν μπορούσε να υποτιμηθεί το νόμισμα,  τα μόνα που μπορούσαν να υποτιμηθούν με ένα νομοσχέδιο ήταν οι αμοιβές μας. Και από εκεί και έπειτα το  στερητικό «ντόμινο» την  ήξερε καλά  τη δουλειά του. Ξηλώνοντας βίαια το κουβάρι στο ισοζύγιο μιας ζωής με αξιοπρέπεια!

 

Μα τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα!  Γιατί λίγο πιο μετά, άρχισαν να κλείνουν κι  οι δουλειές. Οι οποίες κουτσά-στραβά,  εξαγόραζαν ίσαμε τότε,  τα πολύ περισσότερα πλέον  που τους προφέραμε! Καταθέτοντας στα όλο και πιο βάρβαρα και απαιτητικά ωράρια, ακόμα και κομμάτια της σάρκας μας. Από το σημειωτόν, περάσαμε ταχύτατα  και  στο τροχάδην  πίσω…

Παραγράφοντας πολλά:  Από τις συνήθειές μας , την επίκτητη κουλτούρα μας, τις μικρο-μεγάλες αμαρτίες της ζωής μας -που από τα τότε ακόμα κι εμείς οι ίδιοι τις χαρακτηρίζαμε επιλεκτικές πολυτέλειες- για να συμμαζεύουμε   κάθε μέρα ολοένα  και περισσότερο, τα πόδια μέσα στο πάπλωμα. Μα κι εκείνο το άτιμο το πάπλωμα ολοένα και σούρωνε!  Σαν τα ρούχα που τα βάλαμε στο πλυντήριο μαζεύονταν τις κρύες νύχτες,  πόδια και πάπλωμα... 

 

Πάνω στο καλομελέτα,   ήρθαν  και  οι στερήσεις για πολλούς χθεσινούς της διπλανής μας πόρτας,   μιας χρόνιας   αστικής  κανονικότητας. Σε σημείο,  που να μπερδεύεσαι το κέρατό μου! Και με  τους πολιτικούς να στα «χώνουν κατάμουτρα»  πως χρόνια πίσω, ζούσες τη ζωή κάποιου… άλλου! Ζώντας για πολλές δεκαετίες,   πάνω  και πέρα από  τις δυνάμεις σου. Με έλεγαν. Με το «εγώ» σου  σταθερά  σε καταστολή μέσα σου ωστόσο,    να επαναστατεί:  Προσπαθώντας να πείσει εαυτούς και αλλήλους,  πως τώρα ήταν πως ζούσες τη ζωή κάποιου άλλου! Θέλοντας να το βλέπεις από τη μεριά σου,  απλά σαν μια κακιά στιγμή!

 

Θέλω να ξεχάσω  τα ατέλειωτα και  άδεια χθες:  Κινητά τηλέφωνα χωρίς… μονάδες, αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια με τις πινακίδες τους στοιβαγμένες  στην εφορία,  λογαριασμούς  ων ουκ έστιν αριθμός απλήρωτους στα τραπέζια, ψυγεία με το φαί μιας μέρας μόνο στα ράφια τους  και ωχ αμάν-αμάν. 

 

Για να περάσουμε μοιρολατρικά  σε κάποια στιγμή  ωστόσο  και στη ζώνη του λυκόφωτος! Με  την ολοκληρωτική  υποθήκευσή μας  από τους δανειστές! Από την υποθήκευση του δημόσιου πλούτου,  μέχρι και την  εξατομικευμένη υποθήκευση του καθένα μας ξεχωριστά. Υποθήκευση σώματος και ψυχής! Η δουλοπαροικία της Δημοκρατίας, καθημερινά ανδρωνόταν. Με τις εκπτωτικές πρακτικές στην καθημερινότητα των ανθρώπων,   να μην έχουν τέλος! 

 

Η γατούλα, το παρεάκι  στο κουπέ, με κάρφωνε κατάματα,  σαν να  διάβαζε τους συλλογισμούς μου! Παράταιρη μου φαινόταν αυτή η στάση. Ένα μεγάλο γιατί καρφώθηκε και στα δικά μου μάτια. Το βασάνισα κομματάκι παραπάνω  μέσα μου κι άρχισαν να με ζώνουν τα μαύρα φίδια! 

 

Όλη αυτή η ζωή που ξαναζούσα,  βασιζόταν σε μια υπόθεση… εργασίας: Να πετύχει ένα άλμα από το τέλμα,  που είχα στα σκαριά! Σαν τον ΣΥΡΙΖΑ κι εγώ, ήθελα να τα βλέπω όλα ρόδινα μα μέσα από  τα δικά μου και το παραδέχομαι   μάτια.  Πλάθοντας τα δικά μου αφηγήματα…

 

«Τα όνειρα είναι όνειρα χαρά στον κοιμισμένο!»  άκουσα αυτό το ενοχλητικό alter ego μου μέσα μου,  να με γειώνει καταστροφικά.

 

«Για βάστα ρε εταίρε» εναντιώθηκα και με το δίκιο μου,  απαντώντας του από το δικό μου μετερίζι και κόσμο,  για να συνεχίσω με τα… επιχειρήματά μου: «Κι ο Κολόμβος ξεκίνησε  με ένα και μόνο όραμα. Μην ξέροντας που πηγαίνει, μην  ξέροντας πως θα τα καταφέρει απέναντι  στο άγνωστο,  μα στο τέλος ανακάλυψε και  μια κοτζάμ Αμερική! Λίγο το έχεις;»

 

«Γιατί πας τόσο πίσω και στον Κολόμβο;» Με ειρωνεύτηκε το alter ego μου ξανά. «Μπροστά σου -συνέχισε να με απορυθμίζει… μεταρρυθμίζοντάς με- έχεις έναν σύγχρονο Κολόμβο.  Που τον λένε Αλέξη! Κι αυτός δεν ήξερε κατά που τραβούσε, δεν ήξερε αν θα τα κατάφερνε να φτάσει οπουδήποτε  μα  στο τέλος ανακάλυψε και τον καπιταλισμό! Των άλλων τον καπιταλισμό όμως. Με εσένα,  ταγμένο μέσα από την φτωχοποίησή σου, στον  πλουτισμό των άλλων.»

 

«Είναι… είναι βέβαιο;» ρώτησα το alter ego μου,  χωρίς κουράγια και εντελώς  ξέπνοα.

 

«Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως κι εσύ έχεις πάθει …ΣΥΡΙΖΑ. Μα να σου πω και κάτι; Συνέχισε τα ταξίδια του μυαλού σου,  για όσο ακόμα σου τα επιτρέπουν  κι αυτά και μη το ψάχνεις παραπάνω. Ζήσε λοιπόν κι εσύ τον μύθο που δικαιούσαι για σήμερα. Και  λόγω κρίσης άντε πάρε και μια προθεσμία για να τον ζήσεις.  Μιας δεκαετίας προθεσμία… Κι όσο για το  μεθαύριο, το χειρότερο που μπορεί να σου προκύψει είναι  να προσαρμοστείς ξανά-μανά, στον μύθο…  κάποιων των άλλων.» Μου είπε θυμόσοφα, την ώρα που ο υπερσιβηρικός έμπαινε σε ένα τούνελ. Τούνελ που ξεφύτρωσε από το πουθενά καταμεσής  στην  πεδιάδα… 

 

Με τη γατούλα  κουρνιασμένη  στον ώμο μου, να έχει ανοίξει τα πελώρια πράσινα  μάτια της και να με κοιτάζει,  σαν να συμφωνούσε κι εκείνη μαζί του… Βρε λες  να είχε πάθει κι εκείνη ΣΥΡΙΖΑ;;; 

 

Κι άντε τώρα εσύ να ξετυλίξεις το κουβάρι… Πες μου κάτι κι εσύ ρε κουβάρι! Γράψε μου κάτι έστω! Εκτός και αν σου  τέλειωσε το μελάνι… Φανέρωσέ μου έστω  την άκρη σου…

Παρατηρητής 

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας